Μια άλλη οπτική...

Όλα ξεκίνησαν με αφορμή ένα video, που κάποιος

δημοσίευσε στο γνωστό μας Facebook, σχετικά με μία κοπέλα που έκανε yoga στην άκρη ενός γκρεμού και οι περισσότεροι - αν όχι όλοι - αρχίσανε στην καλύτερη να την περιφρονούν κόσμια και στη χειρότερη να τη βρίζουν αισχρά (λες και τους πείραξε... 😕).

Bullying

Τα τελευταία χρόνια έγινε ξαφνικά γνωστή η λέξη

bullying... λες και παλαιότερα δεν υπήρχαν καταστάσεις εκφοβισμού σε οιοδήποτε περιβάλλοντα χώρο (σχολείο, σπίτι κ.τ.λ).

Μια μέρα δικτάτορας... (μέρος ΄Β)

Μια μέρα δικτάτορας να ήμουν...

Και ναι μεν ξεκίνησα από τα μικρά μου φιλαράκια στο Ά μέρος, αλλά δε θα μπορούσα να μην ασχοληθώ με τον κόσμο των μεγάλων. Πολιτική, Δικαιοσύνη, Σύνταγμα... βαρύγδουπες λέξεις που στο πέρασμα των χρόνων χάσανε την αξία τους, κρύφτηκε από πίσω τους η λαμογιά κι ακόμη περισσότερο τα λαμόγια.

Ένα ταξίδι είναι η ζωή!

Λευκό χαρτί έρχεσαι σε τούτη τη ζωή, που περιμένει να γραφτεί η ιστορία σου...

Και στέλνει δίπλα σου ο Θεός ανθρώπους για να σε φροντίσουν, τα πρώτα βήματα σου στη ζωή μαζί να περπατήσουν, να ζωγραφίσεις τα όνειρα σου - να σε καθοδηγήσουν... (ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε...)

Μια μέρα δικτάτορας... (μέρος 'Α)

Μια μέρα δικτάτορας να ήμουν...

Ναι φίλοι μου, δικτάτορας, όχι πρωθυπουργός· γιατί η δημοκρατία απαιτεί λαό ώριμο (συναισθηματικά, πνευματικά κ.ο.κ). Απαιτεί λαό έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του και για μια φορά (τουλάχιστον) να σκεφτεί και να πράξει για το καλό του συνόλου και όχι για το δικό του προσωπικό συμφέρον... Έως τότε... 

Η Θεσσαλονίκη εκπέμπει SOS!

Θερινή - τουριστική περίοδος λέει και υποτίθεται πως ένα τεράστιο κομμάτι της

οικονομία της Ελλάδας βασίζεται στον τουρισμό, σωστά;

Ένα σπίτι, μια οικογένεια... γιορτάζει!

Ένα σπίτι, μια οικογένεια επί 33 χρόνια μοιράζει φως, ελπίδα & πάνω απ' όλα... θεραπεία!

Δεν πάμε καλά!

Διαβάζω πως ένας Αιγύπτιος στο Κάιρο έφτιαξε "Δωμάτιο ουρλιαχτών"! Το άκουσα και στο ράδιο... "Τέλειο!", σκέφτηκα απευθείας κι αμέσως μετά... "Δεν πάμε καλά...".

Η Ροτόντα της... εξαθλίωσης!

Ροτόντα, Κυριακή πρωί και οι τουρίστες έχουν ήδη ξεκινήσει την περιήγηση! Βολτάρω κι εγώ, σε μια - κατά τα άλλα - ιστορική περιοχή της Θεσσαλονίκης. Τι να πω· Ντράπηκα!

Μια ιδιαίτερη συνάντηση!

Έφτασε το Πάσχα κι είπαμε να πάμε στον Επιτάφιο...

για 1η φορά στα 30 και κάτι χρόνια μου, τέσσερις ενορίες - του Ι.Ν. Αγίου Ιωάννου Κατιρλί, του Ι.Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών, του Ιερού Καθεδρικού Ναού Αγίου Νικολάου & του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος – μετά από την ιδέα του Μητροπολίτη Νέας Κρήνης & Καλαμαριάς, κ. Ιουστίνου Μπαρδάκα και με τη συνεργασία-βοήθεια του Δήμου, έδωσαν ραντεβού και ενώθηκαν σε μία ενορία στη παραλία της Αρετσούς (στην οδό Πλαστήρα) σε μια ιδιαίτερη συνάντηση κατά την περιφορά του Επιταφίου.

Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς

Ήταν το 1986, όταν ο τότε φοιτητής Kevin Zaborney, καθιέρωσε την 21η Ιανουαρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς στο Caro του Michigan.

"Πετάω,κρατάω και αλλάζω"

Σε λίγες μόλις ώρες το 2016 θα είναι πλέον γεγονός, ενώ ταυτόχρονα το 2015 θα ανήκει πλέον οριστικά και αμετάκλητα στο... παρελθόν. Παρά την πικρή γεύση που αφήνει στα τελειώματα του, λόγω των πολιτικών - οικονομικών εξελίξεων που διαδραματίστηκαν στις μέρες του, ήταν ένας χρόνος γεμάτος... ποικίλα συναισθήματα και του αξίζει ο αναπόφευκτος απολογισμός.

Διεθνή Ημέρα Εξάλειψης της Βίας Κατά των Γυναικών

Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών σήμερα και  είχα τη τιμή να με φιλοξενήσει και να μου παραχωρήσει μία (σχεδόν) 40λεπτη συνέντευξη εφ όλης της ύλης, η νομικός του Συμβουλευτικού Κέντρου Γυναικών Θεσσαλονίκης, κα Στέλλα Χασιρτζόγλου.

ΜΗ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ

Σε μία φιλική ατμόσφαιρα, η συζήτηση ξεκίνησε με το τι είναι ένα Συμβουλευτικό Κέντρο, τι υπηρεσίες παρέχει και σε ποιους απευθύνεται.

Μια μέρα μετά τη... 4η Μέρα με τα Χρώματα!!!

Η 4η Μέρα με τα Χρώματα ήρθε κι έφυγε αφήνοντας πίσω της υπέροχες αναμνήσεις... 

Η μεγάλη απάτη!!!

Μετά από ένα κουραστικό ταξίδι, άκαπνος (κι αν δεν καπνίζεις σιγά μη σ' απασχολεί, εάν καπνίζεις όμως;;;), φτάνεις εν τέλει στον προορισμό σου, Αθήνα!

Αφήνεις τα μπαγκάζια σου στο ξενοδοχείο επιλογής σου (αυτό είναι από μόνο του θέμα για άρθρο...) και μετά από τόση ταλαιπωρία (καθώς η μετακίνηση στην Ελλάδα δεν είναι και ότι πιο απλό, ειδικά αν είσαι τουρίστας και πόσο μάλλον ξένος), ακούς μια γυναικεία φωνή να λέει: «Επόμενη στάση Ακρόπολη, Next stop Acropoli», βγαίνεις σχετικά ανακουφισμένος από το μετρό, ανεβαίνεις τα απαραίτητα επίπεδα  προς την επιφάνεια και βλέπεις επιτέλους ήλιο... κόσμο να πηγαινοέρχεται δραστήριος και χαρούμενος, τις ταμπέλες που σε κατευθύνουν προς την Ακρόπολη και το μουσείο της και λες:  «Εδώ είμαστε...!» μ' ένα χαμόγελο που καλύπτει ολόκληρο το πρόσωπο, μαζί και τα αφτιά. 

Αρχίζεις λοιπόν κι ανεβαίνεις την ανηφορίτσα για να στρίψεις στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, μα μόλις αγγίζεις τον στόχο σου με το μεγάλο δαχτυλάκι του δεξιού σου ποδιού, τσουπ!

Το τυρί το είδες, τη φάκα δεν την είδες;

  

  Κατά καιρούς, βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να παραδεχτούμε ότι επιεικώς μας εκμεταλλεύτηκαν, κοινός, μας "έπιασαν κότσο"!

   Έπειτα, επιεικώς κι εμείς, τα "παίρνουμε στο κρανίο" - με τον θύτη φυσικά - ανασύρουμε από τη βιβλιοθήκη του μυαλού μας όλη την υβριστική φρασεολογία που έχουμε μάθει κατά τη διάρκεια της ζωής μας και το εκφράζουμε είτε από μέσα μας είτε εξωτερικεύοντας τα - σπανίως ωστόσο (αν όχι, ποτέ) στον ίδιο το θύτη - και εν τέλει, αφού η διάθεση μας έχει πιάσει πάτο, καθόμαστε και βράζουμε στο ζουμί μας (!) μέχρι την επόμενη φορά...

   Παρ' όλα αυτά όμως, όλοι φτάνουμε στο σημείο κάποια στιγμή όπου λέμε: "ό,τι έγινε έγινε και δεν αλλάζει", οπότε ας το αποδεχτούμε κι ας πάμε παρακάτω... αλλά, επειδή δεν αλλάζει αυτό που έγινε, δε σημαίνει πως δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε εμείς. Και πώς γίνεται αυτό ρε φιλενάδα; θα μου πείτε...

«Παιδιά χωρισμένων σε….. Απόγνωση»

Ξεκινάει με κουφέτα, λουλούδια, αγάπη και γέλια….. όνειρα και προσδοκίες…..

Φτάνει κι ο πελαργός! Μία φορά, δύο ή και περισσότερες. Και λες, συμπληρώθηκε η ευτυχία…. Αμ δε! (ξεπηδάει η Θεσσαλονικιά από μέσα μου… )

Σύννεφα μαζεύονται κι αρχίζουν οι αναταράξεις και τα κενά αέρος…. Και πριν το καταλάβεις καλά καλά, πάνε οι αγάπες και τα λουλούδια, κόβονται τα γέλια, γκρεμίζονται τα όνειρα και εισέρχονται οι δικηγόροι, οι δικαστικές διαμάχες, οι απειλές και τα τελεσίγραφα…. για τ’ αυτονόητα, και το πιο περίεργο… γι’ αυτά που κάποτε συμπλήρωναν την ευτυχία και που ξαφνικά μετατρέπονται σε μπαλάκι του πινγκ – πονγκ (το παιδί σου – το παιδί μου), σε μέτρο πίεσης ή ακόμη κι εκμετάλλευσης (το τελευταίο ειδικά, γίνεται συνήθως από τις γυναίκες εδώ που τα λέμε…. αλλά, αυτό είναι ένα θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ άλλη φορά). Και κάπου εδώ ξεκινάει κι ο δικός μου…. θυμός, προβληματισμός, έκπληξη και…. ξανά απ’ την αρχή!