Μια μέρα δικτάτορας... (μέρος 'Α)

Μια μέρα δικτάτορας να ήμουν...

Ναι φίλοι μου, δικτάτορας, όχι πρωθυπουργός· γιατί η δημοκρατία απαιτεί λαό ώριμο (συναισθηματικά, πνευματικά κ.ο.κ). Απαιτεί λαό έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του και για μια φορά (τουλάχιστον) να σκεφτεί και να πράξει για το καλό του συνόλου και όχι για το δικό του προσωπικό συμφέρον... Έως τότε... 

Άλλη μια μέρα...

Κάποιες ημέρες ξυπνάς και η ζωή είναι ωραία... Κάποιες άλλες, όλα πάνε στραβά... απ' το

πρωί κι άλλες, απλά δε θέλεις να σηκωθείς απ' το κρεβάτι...

Δεν πάμε καλά!

Διαβάζω πως ένας Αιγύπτιος στο Κάιρο έφτιαξε "Δωμάτιο ουρλιαχτών"! Το άκουσα και στο ράδιο... "Τέλειο!", σκέφτηκα απευθείας κι αμέσως μετά... "Δεν πάμε καλά...".

Σοκ; ή απλά άρνηση της πραγματικότητας;

Η βία παράγει βία...

Από χθες, ακούω παντού για το σοκ που υπέστη το πανελλήνιο λόγω της δολοφονίας του 14χρονου από συνομήλικο του. Αν σκεφτώ ότι έχω γιους περίπου στην ίδια ηλικία κι εγώ σοκάρομαι.

Σήμερα λοιπόν, πρωί πρωί βλέπω ξανά το θέμα να παίζει, με τη μόνη διαφορά ότι αμέσως μετά βλέπω τα περιστατικά που λάβανε χώρα στη Γαλλία μεταξύ οπαδών (κάτι που συμβαίνει κατά κόρων στην Ελλάδα!).

Aut viam inveniam aut faciam!

Όνειρα που σβήνουν το χάραμα... κι αφήνουν μια θλίψη στη ψυχή...

Μεγάλο πράγμα το ό,τι ανεκπλήρωτο· στόχος, όνειρο, πάθος, έρωτας... αφήνει μια γλυκόπικρη στη γεύση πληγή... Όλα εκείνα τα Αν... που σου τριβελίζουν το μυαλό και δε σ' αφήνουν να ησυχάσεις, να ξεχάσεις ή να ξεπεράσεις.

Έρωτα που μπαίνεις από το παράθυρο...

Έρωτα που μπαίνεις από το παράθυρο...

Έρωτα που χτυπάς τη πόρτα, μα... μπαίνεις απ' το παράθυρο!

Ο κόσμος που 'χεις φτιάξει...

Ο κόσμος που 'χεις φτιάξει, δε μ' αρέσει!

Εσύ και κάθε άλλος... με τις επιλογές σου... την ανοχή σου, με τη σιωπή - άρα, αποδοχή σου και σε πολλές περιπτώσεις, με τη συνενοχή σου.

Ο κόσμος της κλεψιάς, της απατεωνιάς και της ψευτιάς. Ο κόσμος της λαμογιάς, των κομμάτων, των ρουσφετιών και των παρτάκιδων, όπου ο καθένας κοιτάζει μόνο πως να βολευτεί ή να βολέψει, πως να γκρινιάξει από τον καναπέ του κατηγορώντας πάντα τους άλλους, ώστε να διατηρεί τη... συνείδηση του καθαρή. 

Χριστούγεννα μόνος;;;;

Χρώμα, λαμπάκια, ζαχαρωτά... ψώνια και χαμόγελα, χαμόγελα και ψώνια! Τα Χριστούγεννα έφτασαν στη πόρτα μας ακόμη μια φορά κι έστω εν μέσω κρίσης, όλοι προσπαθούν να τα χαρούν... Για κάποιους, η αγαπημένη τους εποχή (αγαπημένα πρόσωπα, δώρα, γλέντια κ.ο.κ)· Για κάποιους άλλους... η χειρότερη, καθώς φέρνει ξανά στην επιφάνεια τα οικονομικά προβλήματα ή σε υποχρεώνει να συναναστραφείς συγγενείς και ανθρώπους που συνήθως αποφεύγεις ή ακόμη χειρότερα, θυμίζει μοναξιά!

Η γη των "ζώων"!!!

Το καλοκαίρι ήρθε και πέρασε, οπότε με πιο ήρεμη διάθεση πια,  είπα να σας παραθέσω ένα από τα τραγικά περιστατικά των διακοπών μου.

Παραλία Χαλκιδικής, ώρα 8:30 το πρωί. Είπα κι εγώ να πάω τα παλικάρια μου για μπάνιο.

«Μαμά! Να πάρουμε και τα σκυλιά μαζί μας; σε παρακαλώωωω», ε! αποχαιρετώ κι εγώ το όνειρο για ξαπλώστρα, καφέ και πλήρη χαλάρωση και ξεκινώ με δυο παιδιά, δυο σκυλιά, ομπρέλες, καρεκλάκια και λοιπά απαραίτητα για να πάω να ρίξω καμιά βουτιά να δροσιστώ.

Παίρνω μια ασφαλή απόσταση από την οργανωμένη παραλία, κοιτώ να μην έχει ψυχή τριγύρω και στήνω με τη βοήθεια των αγοριών τα προαναφερθέντα. Αφού λοιπόν έγινα μούσκεμα στον ιδρώτα, στρογγυλοκάθισα ν' απολαύσω ήλιο (έστω, κάτω απ' την ομπρέλα...) και την υπέροχη θέα των αγοριών μου που πλατσούριζαν κι έπαιζαν με τα φιλαράκια τους, δηλαδή τα σκυλιά.

το καμάρι μου απολαμβάνει το δροσερό νερό

Ξαφνικά, μια γυναίκα που διένυε μάλλον την 6η  ή  7η  δεκαετία της ζωής της, άφησε την αναπαυτική ξαπλώστρα της, περπάτησε τα 500 μέτρα (τουλάχιστον) που μας χώριζαν και ήρθε και στάθηκε ανάμεσα σε εμένα και τα πιτσιρίκια. «Δε ντρέπεστε να βάζετε τα κοπρόσκυλα σας μέσα στη θάλασσα; κοντά στους ανθρώπους;» Τα αγόρια κοίταξαν εμένα, που με βαριά καρδιά - γνωρίζοντας εξ αρχής ότι αυτή τη μάχη θα τη χάσω...- σηκώθηκα να αντιμετωπίσω την πηγή των κατηγοριών.

Το τυρί το είδες, τη φάκα δεν την είδες;

  

  Κατά καιρούς, βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να παραδεχτούμε ότι επιεικώς μας εκμεταλλεύτηκαν, κοινός, μας "έπιασαν κότσο"!

   Έπειτα, επιεικώς κι εμείς, τα "παίρνουμε στο κρανίο" - με τον θύτη φυσικά - ανασύρουμε από τη βιβλιοθήκη του μυαλού μας όλη την υβριστική φρασεολογία που έχουμε μάθει κατά τη διάρκεια της ζωής μας και το εκφράζουμε είτε από μέσα μας είτε εξωτερικεύοντας τα - σπανίως ωστόσο (αν όχι, ποτέ) στον ίδιο το θύτη - και εν τέλει, αφού η διάθεση μας έχει πιάσει πάτο, καθόμαστε και βράζουμε στο ζουμί μας (!) μέχρι την επόμενη φορά...

   Παρ' όλα αυτά όμως, όλοι φτάνουμε στο σημείο κάποια στιγμή όπου λέμε: "ό,τι έγινε έγινε και δεν αλλάζει", οπότε ας το αποδεχτούμε κι ας πάμε παρακάτω... αλλά, επειδή δεν αλλάζει αυτό που έγινε, δε σημαίνει πως δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε εμείς. Και πώς γίνεται αυτό ρε φιλενάδα; θα μου πείτε...

Σκέψεις...Γυναίκας...

Σκέψεις... Σκέψεις σκόρπιες, που τριβελίζουν το μυαλό, την καρδιά και πάντοτε τη ψυχή, αποτυπωμένες σ' ένα φύλλο χαρτί...